Ik ken de wereld waarin je werkt. Ik heb er zelf in gezeten — het project- en verandermanagement, de verwachtingen, de meetbare output. En ik was er goed in.

Maar op een gegeven moment merkte ik dat ik mezelf aan het einde van de dag niet meer tegenkwam. Ik deed alles goed. En ik voelde er bijna niks bij.

Wat hielp was leren zakken. Minder redeneren, meer voelen — mijn lichaam bleek al lang te weten wat mijn hoofd nog aan het uitzoeken was. De balans tussen doen en zijn. Bewegen naar resultaat én bewegen vanuit wie je werkelijk bent.

Dat is wat ik nu begeleid. Vanuit eigen ervaring, ja. Maar vooral omdat ik zie hoe herkenbaar het is — en hoe snel er iets kan bewegen als iemand eindelijk de ruimte krijgt om zichzelf weer te horen.

Ik werkte als consultant. Ik hield van het werk — de complexe vraagstukken, het zoeken naar structuur in chaos, het begeleiden van organisaties door verandering. Maar ik zat altijd in mijn hoofd. En ik begon te merken wat dat met mijn energie deed. Soms hoofdpijn. Het gevoel dat ik nooit echt landde.

Er groeide een verlangen om meer met mijn hele lichaam te doen, met mijn zintuigen. Op een gegeven moment ben ik daarnaar gaan luisteren. Ik begon met een keramiek workshop, deed vaker massages, meer yoga. Kleine stappen terug naar mijn eigen gewaarwording.

En uiteindelijk ontdekte ik shiatsu — een Japanse lichaamstherapie geworteld in oosterse geneeskunde. Ik herinner me nog de eerste keer dat ik op een mat lag en iemand mijn energievelden voelde bewegen — het was alsof er iets terugkwam dat ik niet eens wist dat ik kwijt was. Die nieuwsgierigheid leidde tot een vierjarige opleiding: over het lichaam, het energetisch systeem, de oosterse filosofie achter dit vakgebied.

Ik leerde mijn eigen patronen herkennen. Het moment waarop ik van alleen maar in mijn hoofd zitten terugkwam naar volledig aanwezig zijn. Ik leerde voelen wanneer ik mezelf aan het compenseren was — meer energie geven dan goed voor me was, ja zeggen terwijl ik een nee voelde, me aanpassen in plaats van aanwezig zijn.

Tot ik de limieten voelde van hoe veel ik kon uitdrukken in de omgeving waarin ik werkte. En dat mijn werk niet meer aansloot bij mijn eigen visie. Dat verlangen naar een grotere speelruimte bracht me bij Vonk — bij het werk dat ik nu doe.

I know the world you work in. I've been in it myself — the project and change management, the expectations, the measurable output. And I was good at it.

But at some point I noticed I stopped meeting myself at the end of the day. I was doing everything right. And I felt almost nothing from it.

What helped was learning to drop down. Less reasoning, more feeling — my body had known for a long time what my head was still trying to figure out. The balance between doing and being. Moving toward results and moving from who you actually are.

That's what I guide now. From my own experience, yes. But mostly because I see how recognisable it is — and how quickly something can shift when someone finally gets the space to hear themselves again.

I was working as a consultant. I loved the work — the complexity, the search for structure in chaos, walking organisations through change. But I was always in my head. And I started to notice what that did to my energy. Sometimes headaches. The feeling of never really landing.

A longing grew to do more with my whole body, with my senses. At some point I started listening to that. I took up a ceramics workshop, got more regular massages, more yoga. Small steps back to my own felt sense.

And eventually I discovered shiatsu — a Japanese body therapy rooted in Eastern medicine. I still remember the first time I lay on a mat and someone worked with my energy — it was as if something came back that I hadn't even known was gone. That curiosity led me to a four-year training: in the body, the energetic system, the Eastern philosophy behind this craft.

I learned to recognise my own patterns. The moment of moving from being entirely in my head back to being fully present. I learned to feel when I was compensating — giving more energy than was good for me, saying yes when I felt a no, adapting instead of being present.

Until I felt the limits of how much I could express in the environment I was working in. And that my work no longer aligned with my own vision. That longing for a bigger playground brought me to Vonk — to the work I do now.

En ik begon het overal te zien. Collega's die leefden van hun nek omhoog. Leiders die een bijzondere en krachtige intelligentie hadden — hun gevoel, hun intuïtie, hun lijfelijke antenne — en die gewoon niet inzetten. Niet omdat ze die niet hadden. Maar omdat ze haar niet meer voelden. Die niet meer deelden wat ze werkelijk wisten in een vergadering. Die hun eigen kompas hadden uitgeschakeld ten koste van zichzelf.

Dat gat — tussen wie iemand werkelijk is en hoe diegene opereert — is precies waarvoor ik hier ben.

Dat is de drempel. En dat is ook precies waar het interessant wordt.

Ik kom je ontmoeten waar je bent. En ik weet al wat er wacht.

And I started seeing it everywhere. Colleagues living from the neck up. Leaders who had a distinct and powerful intelligence — their felt sense, their intuition, their embodied antenna — and simply weren't using it. Not because they'd lost it. But because they'd stopped feeling it. No longer sharing what they actually knew in a meeting. Their own compass switched off, at a cost to themselves.

That gap — between who someone actually is and how they operate — is exactly what I'm here for.

That's the threshold. And it's also exactly where it gets interesting.

I'm already in your corner before the conversation begins.

Ik werk op het snijvlak van oosterse geneeskunde, somatisch coachen en zakelijke scherpte. Ik gebruik wat ik weet over het energetisch systeem van het lichaam — ki, meridianen, yin en yang — niet als theorie, maar als lens. Een manier om te zien wat er werkelijk speelt, ook als de verstandelijke verklaring overtuigend klinkt.

I work at the intersection of Eastern medicine, somatic coaching, and strategic thinking. I use what I know about the body's energetic system — ki, meridians, yin and yang — not as theory, but as a lens. A way of seeing what's actually happening, even when the rational explanation sounds convincing.