Jarenlang leefde ik vanaf mijn nek omhoog.

Ik werkte als consultant en hield van het vak. De complexe vraagstukken, het zoeken naar structuur in de chaos, organisaties door verandering loodsen. Maar ik zat altijd in mijn hoofd. En op een gegeven moment kwam ik mezelf aan het einde van de dag niet meer tegen. Soms hoofdpijn. Het gevoel dat ik nergens echt landde.

Er groeide een verlangen om meer met mijn hele lijf te doen, met mijn zintuigen. Ik ging daarnaar luisteren. Kleine stappen: een keramiekworkshop, vaker een massage, meer yoga. Terug naar mijn eigen gewaarwording.

Zo kwam ik bij shiatsu, een Japanse lichaamstherapie die geworteld is in de oosterse geneeskunde. Ik weet nog hoe ik de eerste keer op een mat lag en iemand mijn energie voelde bewegen. Er kwam iets terug waarvan ik niet eens wist dat ik het kwijt was. Die nieuwsgierigheid werd een vierjarige opleiding: over het lichaam, het energetisch systeem en de oosterse filosofie erachter.

Ik leerde mijn eigen patronen zien. Wanneer ik aan het compenseren was, meer energie gaf dan goed voor me was, ja zei terwijl ik een nee voelde. Ik leerde het moment kennen waarop ik uit mijn hoofd terugkwam naar aanwezig zijn. En ik voelde de grens van hoeveel ik kwijt kon in de omgeving waarin ik werkte.

Ik begon het overal te zien. Slimme, ambitieuze mensen met een scherp gevoel en een sterke intuïtie, die dat niet meer inzetten. Ze waren het niet kwijt. Ze voelden het alleen niet meer. Ze deelden in een vergadering niet meer wat ze werkelijk wisten. Hun eigen kompas stond uit, ten koste van zichzelf.

Dat gat, tussen wie iemand echt is en hoe diegene werkt, is precies waar ik voor ben. Ik help mensen dat deel terugvinden, zodat ze weer volledig aan gaan. Weer voelen hoe levend dat is.